Are We Living Inside a Holographic Memory of Another Universe?

Author: Łukasz Bojanowski (Alliance Research Group)

When you look up at the night sky, intuition tells you that you are gazing into an infinite abyss filled with stars, planets, and empty space. That the Universe is a vast container with matter scattered inside it. But what if this intuition is wrong? What if reality has no true depth at all, and what we perceive is a three-dimensional projection encoded on a flat boundary at the edge of the cosmos?

This may sound like science fiction, but in theoretical physics this idea — known as the Holographic Principle — has been gaining traction for decades. Today, I invite you on a journey to the frontier of knowledge, where physics meets information theory, and where the Big Bang may turn out to be something very different: a Big Bounce.

Welcome to a working hypothesis: GUH — Generalized Universe Holography.

1. The World as a Compressed File

Imagine a library. To know what it contains, you do not need to walk inside and weigh every book. Reading the catalog is enough. The complete description of a three-dimensional building can be stored on two-dimensional index cards.

Physicists such as Stephen Hawking and Leonard Susskind encountered a similar idea while studying black holes. The amount of information a black hole can store appears to scale not with its volume, but with the surface area of its event horizon. If this principle applies to black holes, an obvious question arises: why should it not apply to the Universe as a whole?

2. Inside the Projector

Most holographic models (such as AdS/CFT) operate in highly idealized mathematical settings that do not resemble our observable Universe. The GUH hypothesis takes a more radical step: it proposes that our real, expanding Universe itself may be holographic.

Where is the "screen"? In this view, it is the cosmological horizon — the boundary of what can ever be observed. The history of your life, the motion of galaxies, and the dynamics of atoms may all be a continuous "rendering" of information encoded on that distant boundary.

3. The Big Bounce: Are We Inside a White Hole?

Where does the information on the boundary come from? Modern cosmological ideas allow for scenarios in which the Big Bang was not an absolute beginning, but a transition — a Big Bounce.

Imagine a star in a "parent universe" collapsing into a black hole. Matter falls inward, density increases, until a critical point is reached — and instead of a singularity, the system rebounds. What looks like gravitational collapse from the outside could appear as an explosive beginning from the inside.

In this picture, our Universe can be interpreted as the interior of a white hole. The informational "genetic code" of our cosmos is inherited and written onto the horizon at the moment of the bounce. We are not a standalone creation, but an echo of a previous universe, unfolding in a new form.

4. Gravity Is Not a Force — It Is Statistics

In classical education, gravity is presented as a force. In a holographic framework, it may instead be an emergent phenomenon, arising from the statistical behavior of information — just as temperature emerges from molecular motion. A single particle has no temperature, just as a single bit has no gravity.

Within GUH, matter may cluster into planets and stars not because it is "pulled" by a fundamental force, but because the Universe evolves toward the most probable configurations of information on the horizon. Apples fall, in a sense, for informational reasons rather than mechanical ones.

5. Free Will in a Hologram: Actors or Authors?

If information is encoded on a boundary, is the future already written? Traditional holographic intuitions suggest determinism. GUH combined with an expanding horizon offers a different view: new informational capacity is continuously created.

This means we are not merely replaying old code. Through observation and decision-making, new bits of information are added to the horizon itself. We are not passive actors — we are active contributors to the ongoing script of reality.

"It from Bit" — John Wheeler

Every particle, every force, every event derives its existence from binary distinctions — answers to yes/no questions.

Conclusion

GUH is a working hypothesis. It is not a fully proven theory, but it offers a different map of reality — one in which understanding information may be as important as building ever more powerful telescopes.

Perhaps when we look into the sky, we are not staring into an abyss, but into a mirror — reflecting a code that we ourselves help to write.

Czy żyjemy w holograficznym wspomnieniu po innym Wszechświecie?

Autor: Łukasz Bojanowski (Alliance Research Group)

Gdy patrzysz nocą w niebo, intuicja podpowiada Ci, że spoglądasz w nieskończoną otchłań pełną gwiazd, planet i pustki. A co, jeśli to złudzenie? Co, jeśli rzeczywistość wcale nie ma „głębi", a to, co widzimy, jest trójwymiarową projekcją zapisaną na płaskim ekranie na granicy kosmosu?

To brzmi jak scenariusz filmu science fiction, ale w fizyce teoretycznej ta koncepcja — znana jako Zasada Holograficzna — od dekad powraca w coraz bardziej poważnych dyskusjach. Dziś zabieram Cię w podróż do granicy poznania, gdzie fizyka spotyka się z informatyką, a Wielki Wybuch może okazać się… Wielkim Odbiciem.

Poznaj hipotezę roboczą: GUH (Generalized Universe Holography).

1. Świat jako „plik zip"

Wyobraź sobie bibliotekę. Aby wiedzieć, co w niej jest, nie musisz wchodzić do środka i ważyć każdej książki. Wystarczy, że przeczytasz katalog. Cała „wiedza" o trójwymiarowym budynku może być zapisana na dwuwymiarowej liście.

Podobny motyw pojawia się w badaniach nad czarnymi dziurami: ilość informacji, jaką system może „pomieścić", bywa powiązana nie z objętością wnętrza, lecz z powierzchnią horyzontu. Jeśli to działa dla czarnych dziur, pojawia się prowokacyjne pytanie: dlaczego nie miałoby działać dla całego Wszechświata?

2. Jesteśmy wewnątrz projektora

Wiele modeli holograficznych (np. rozwijanych w ramach AdS/CFT) działa w idealizowanych „pudłach" matematycznych, które nie są wierną kopią naszego kosmosu. Hipoteza GUH idzie krok dalej: zakłada, że realny, rozszerzający się Wszechświat może być hologramem.

Gdzie jest „ekran"? W tym ujęciu to horyzont kosmologiczny — granica obserwowalności. Historia Twojego życia, ruch galaktyk i dynamika atomów mogłyby być „renderingiem" informacji zakodowanej na tym odległym brzegu.

3. Wielkie Odbicie: czy żyjemy w Białej Dziurze?

Skąd wzięłaby się informacja na „brzegu"? Współczesne spekulacje kosmologiczne dopuszczają scenariusz, w którym Wielki Wybuch nie jest absolutnym początkiem, lecz przejściem typu Big Bounce (Wielkie Odbicie).

Wyobraź sobie gwiazdę w „Wszechświecie-Matce", która zapada się w czarną dziurę. Materia gęstnieje aż do punktu krytycznego i… odbija się. To, co „tam" wygląda jak zapadanie, „tu" mogłoby wyglądać jak eksplozja — jak Wielki Wybuch.

W takim obrazie nasz Wszechświat można metaforycznie opisać jako wnętrze białej dziury, a informacja (kod naszego kosmosu) zostaje „odziedziczona" i zapisana na horyzoncie w chwili odbicia. Jesteśmy echem po poprzednim wszechświecie — które wybrzmiewa w nowej formie.

4. Grawitacja to nie siła, to statystyka

W szkolnym ujęciu grawitacja jest siłą. W ujęciu holograficznym może być zjawiskiem emergentnym — wyłaniającym się ze statystyki informacji, tak jak temperatura wyłania się z ruchu cząsteczek. Pojedyncza cząsteczka nie ma temperatury, tak jak pojedynczy bit informacji nie ma „grawitacji".

W modelu GUH materia mogłaby organizować się w planety i gwiazdy nie dlatego, że „ciągnie" ją tajemnicza siła, lecz dlatego, że Wszechświat dąży do najbardziej prawdopodobnych konfiguracji informacji na horyzoncie. Jabłko spada — w pewnym sensie — z powodów informatycznych, nie siłowych.

5. Wolna wola w hologramie: aktorzy czy scenarzyści?

Jeśli informacja jest zakodowana na brzegu, to czy przyszłość jest już „zapisana"? Klasyczne intuicje holograficzne mogą sugerować determinizm. Jednak w GUH połączonej z ideą rozszerzającego się horyzontu pojawia się inny obraz: przybywa „miejsca na dysku".

To oznacza, że nie tylko odtwarzamy stary kod — ale poprzez obserwacje i decyzje generujemy nowe bity informacji, które dopisują się do horyzontu. Nie jesteśmy wyłącznie marionetkami. Jesteśmy tą częścią Wszechświata, która aktywnie pisze dalszy ciąg.

„It from Bit" — John Wheeler

Byt z Bitu: cząstki, siły i zdarzenia mają swoje „źródło" w informacyjnych rozróżnieniach — w odpowiedziach typu tak/nie, w binarnych wyborach.

Zakończenie

GUH to hipoteza robocza — nie jest jeszcze teorią w pełni udowodnioną. Ale daje nową mapę: sugeruje, że kluczem do zrozumienia rzeczywistości może być nie tylko budowanie coraz większych teleskopów, lecz także zrozumienie natury informacji.

Być może, patrząc w niebo, nie patrzymy w otchłań — ale w lustro, w którym przegląda się kod, który sami współtworzymy.